ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΙΣ

 

periOikogeneias

 

 

 

Ο γάμος είναι χριστιανικόν μυστήριον, ευλογημένον από τον Κύριον

 

periGamoy1

 

Βιβλίο «Διδαχαί», σελ. 89

 

Όταν μέσα σε μια γλάστρα φυτεύωμεν δύο διαφορετικά λουλούδια, πώς θα ευδοκιμήσουν, δεν μπορούμε να ξέρουμε, γιατί το κάθε λουλούδι χρειάζεται ειδική καλλιέργεια. Έτσι είναι και εις την περίπτωσιν του γάμου. Διότι ο καθένας έχει ανατραφή διαφορετικά από τον άλλον και είναι δύσκολον να συνταυτισθούν ή να συνεννοηθούν, εάν δεν υπάρχει η πραγματική αγάπη. Έτσι γίνεται κάποια φορά και διαλύεται η σύμβασις του μυστηρίου.

Ο γάμος είναι χριστιανικόν μυστήριον, ευλογημένον από τον Κύριον. Και τώρα ας επανέλθωμεν εις τα άνθη. Άνθος είναι η ψυχή που βρίσκεται εις το σώμα του ανθρώπου, γλάστρα είναι το σώμα. Λίπασμα είναι η τροφή και διά να ευδοκιμήσουν τα δύο άνθη, πρέπει, παράλληλα με αυτήν, να τρέφωνται και με τροφήν πνευματικήν και αγνήν.

Ποία είναι η τροφή αυτή; Είναι η αγάπη, η ταπείνωσις, η υπομονή. Πού βρίσκομε αυτά τα τρία χαρίσματα; Μόνο κοντά εις τον Χριστόν, που αδιαλείπτως φροντίζει διά τα τέκνα του, που Εκείνος καταρτίζει με την ιδικήν του βούλησιν που είναι αλάνθαστη και ευλογημένη.

Ας προσευχώμεθα, να καρποφορήσουν τα δύο άνθη στη γλάστρα και να θρέψουν τον καρπόν τους. Ας προσευχώμεθα να καρποφορήσουν οι λόγοι του Ευαγγελίου εις την γλάστρα της ζωής σας προς δόξαν Θεού.

 

sxedio did 58 sel89

 

 

Ο σκοπός του γάμου

 

periGamoy2

 

Βιβλίο «Διδαχαί», σελ. 89

 

Είναι ένα ιερόν μυστήριον ο γάμος και δεν πρέπει η γυναίκα να αποφεύγει αυτόν, διότι είναι ασθενής ύπαρξις και αμαρτάνει ποικιλοτρόπως. Ο γάμος είναι ένας δεσμός ευλογημένος, διά να αυξάνη ο κόσμος. Ο γάμος είναι ένας τρόπος συμφιλιώσεως. Ένας τρόπος ηθικής νοικοκυροσύνης, που ο Θεός τον ευλόγησε, διά να φέρη καρπούς εύοσμους, να γίνη η γυναίκα μητέρα, να μεγαλώση παιδιά, να τα οδηγήση εις τον δρόμον της αγάπης του Χριστού, που λέγεται δρόμος της αθανασίας του Ουρανίου Πατρός.

Μη ζήτε εις την αμαρτίαν. Πάρετε γάμον, διά να ευλογηθήτε, να κουρασθήτε διά την φροντίδα των παιδιών.

 

 

Οι γονείς που οδηγούν τα παιδιά τους

σε φαύλον κύκλον, θα μείνουν ασυγχώρητοι

 

FaulosKyklos

 

Βιβλίο «Διδαχαί», σελ. 90-91

Εγράφη στο αυτοκίνητο ενώ επιστρέφαμε

από το προσκύνημά μας στο Μανταμάδο.

 

Φαύλον κύκλον εννοώ πάντα τα άπρεπα. Την άσεμνη ενδυμασία εις τον οίκον του Θεού και γενικά εις την ζωήν, καθώς και την κακήν διαπαιδαγώγησιν των τέκνων, που μερικοί γονείς τα σπρώχνουν προς ζημίαν της ψυχής των εις τα φθαρτά υλικά και άλλα πολλά.

Οι γονείς πρέπει να διδάσκουν τα παιδιά των μέσα σε θρησκευτικόν περιβάλλον, που είναι αλάνθαστον και ευλογημένον. Οι γονείς που οδηγούν τα παιδιά των εις τον φαύλον κύκλον, θα μείνουν ασυγχώρητοι.

Οι γονείς πρέπει να οδηγούν αυτά με μελετημένη παραβολική διδαχή, διά να είναι εις θέσιν να εννοήσουν και να γίνεται κατήχησις ορθή, διότι τους λόγους τους απλούς δεν τους συγκρατούν.

Φροντίσετε τα παιδιά σας, να τους δώσετε αρχές χριστιανικές, στολισμένες με την αγάπη και την ταπείνωσιν συνοδευομένην με τον φόβον του Θεού, που μόνον Εκείνος είναι ο κηδεμών του σύμπαντος. Ανάψετε στη ζωή των παιδιών σας το ακοίμητον κανδήλι που λέγεται Θεός. Φυτέψετε την εγκράτειαν του θυμού. Ο θυμός είναι δαίμων της πονηρής διαθέσεως. Φυτέψετε στα παιδιά σας την υπακοή και το σέβας εις τους μεγαλυτέρους των.

Το παιδί οφείλει να σέβεται τους γονείς. Όταν το παιδί ερεθίζει την μητέρα ή τον πατέρα, τι νομίζει πως κάνει; Νομίζει πως γίνεται μεγαλύτερος και πλέον έξυπνος και θέλει να γίνη αυταρχικός και να δίνη στους γονείς του το βλαβερό δηλητήριον που λέγεται ασέβεια.

Γιατί, τέκνον, ασεβείς απέναντι στους γονείς σου, που με τόσες φροντίδες και στερήσεις σε ανέθρεψαν;

 

 

Πρέπει να υπάρχη μεγάλη προσοχή των γονέων προς τα παιδιά

 

IhsousKaiPaidi 

 

Βιβλίο «Μηνύματα», σελ. 95-96

31 Μαΐου 1963

 

Ήμουν στην εκκλησία του Αγίου Ραφαήλ. Κατά την ώρα της θείας λειτουργίας έπεσε το μάτι μου σε μια χελιδονοφωλιά που ήταν σε κάποια γωνία του Ναού. Εκεί πρόσεξα τη μεγάλη στοργή με την οποίαν φύλαγαν οι γονείς τα παιδιά των.

Σε λίγο άκουσα την φωνήν του Αγίου να μου λέη: «Οι γονείς πρέπει να παραδειγματίζωνται από τα πουλιά αυτά, που δεν είναι ικανά ούτε να σπείρουν, ούτε να θερίσουν και από το πώς προσέχουν, όταν κτίζουν την φωλιά τους.

Πρέπει να υπάρχη μεγάλη προσοχή των γονέων προς τα παιδιά. Πρέπει δηλαδή οι γονείς να προσέχουν τα παιδιά των από την βρεφικήν των ηλικίαν, διότι έρχονται στον κόσμο αγνά και πρέπει να φυτέψουν μέσα στον κόλπο της ψυχής των την διδασκαλίαν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ώστε να ανατείλη αργότερα πλουσία η συγκομιδή της φωνής του Ευαγγελίου. Να βλαστήσουν δηλαδή και να ευδοκιμήσουν οι ψυχές των παιδιών βλάστησιν χρήσιμον και να ευωδιάσουν. Ευωδίες είναι η αγάπη, η ταπείνωσις, η εγκράτεια και η υπομονή. Να κάνουν ρίζες, κλαδιά και ανθούς και να καρποφορήσουν με ταπείνωσιν τα έργα της αρετής.

Ας διδαχθούμε από το πώς τα πουλιά προσέχουν τη φωλιά τους και με πόσην καρτερικήν αγάπην και υπομονήν περιμένουν να ανατείλη ο ήλιος και να λάμψη το φως, για να πετάξουν στον αιθέρα, να γίνουν γονείς και να ζήσουν την οικογενειακή χαράν της μητρότητος. Η κάθε μητέρα, στην οποία ανήκει η μεγαλύτερη φροντίδα για την ανατροφήν των παιδιών, πρέπει να παραδειγματίζεται από την ταπείνωσιν της Αχράντου Παρθένου Μαριάμ, που είναι το υπόδειγμα των γυναικών».

 

 

Η μητέρα προς το παιδί

 

miteraKaiPaidi

 

Βιβλίο «Διδαχαί», σελ. 91

 

Η Μητέρα είναι υπεύθυνη διά το παιδί. Πρέπει να το διδάξη πως όλα ό,τι βλέπει τριγύρω του, είναι δημιουργήματα του Θεού, δι’ αυτό πρέπει να τον δοξάζουμε και να τον αγαπούμε. Η Μητέρα είναι εκείνη που θα οδηγήση το παιδί της εις την εκκλησίαν και θα συντελέση στο να γεννηθή μέσα του η πίστι του Χριστού και ποίος είναι ο σκοπός που πηγαίνουμε εκεί. Όταν ο άνθρωπος διδαχθή από μικρός, θεμελιώνεται η αγάπη εις τα έγκατα και τους πόρους της ψυχής του και ποτέ δεν φοβάται την παγίδα του εχθρού.

Αγαπάτε αλλήλους και φυτέψετε εις τας καρδίας των μικρών νεοσσών το ασάλευτο δένδρο, την αγάπη του Χριστού. Διότι, αν εις τους νεοσσούς φυτευθή η αγάπη του Χριστού, θα εύρουν τον δρόμον καλόν εις την ζωήν τους.

Προσεύχεσθε αδιαλείπτως, με γόνατα κλειστά, με δάκρυα, που να αναβλύζουν από την πηγήν της καρδίας. Διότι πρέπει ο νεοσσός να πλασθή και να μάθη πώς πρέπει να βαδίση εις την πρόχειρον ζωήν του και να γίνη καλός και ικανός άνθρωπος, διά να κερδίση την βασιλείαν των Ουρανών.

 

 

Οι γονείς πρέπει να διδάσκουν στα παιδιά τους

την Γέννησι, την Σταύρωσι και την Ανάστασι

του Χριστού

 

didaskaliaTeknwn4

 

Βιβλίο «Διδαχαί», σελ. 92

Εγράφη μέσα στο αυτοκίνητο ενώ πηγαίναμε

να εκκλησιαστούμε στην Αγιάσο.

 

Κάποτε υπήρχαν δυό παιδιά, ηλικίας ένδεκα-δεκατριών χρόνων. Καθώς εβάδιζαν σ’ έναν μακρυνόν δρόμον αντίκρυζαν και αντιμετώπιζαν διάφορα δημιουργήματα της φύσεως. Το κάθε παιδί σκεπτόταν, για το τι αντίκρυζε με τον δικό του τρόπο, χωρίς να το λέη στο άλλο.

Προχωρούσαν και έφτασαν μπροστά σ’ ένα ποτάμι. Αλλά μικρά και άπειρα όπως ήταν, εφοβήθηκαν, επειδή ήταν πολύ ορμητικό το ποτάμι και έστρεψαν προς τα πίσω. Τότε είπε το ένα στο άλλο: «Έ, φίλε μου, τώρα πώς θα περάσωμε απέναντι; Στο δρόμο είδαμε σκυλιά, είδαμε πουλιά, είδαμε διάφορα άγρια ζώα σαν παραμορφωμένα και δεν δειλιάσαμε. Τώρα βλέπομε ένα ποτάμι και σταματήσαμε με τόσον φόβο;»

Λέει τότε το άλλο: «Εγώ, στο δρόμο που προχωρούσαμε, για ό,τι έβλεπα, κρυφομιλούσα και έλεγα μέσα μου: ΄Όλα αυτά πώς βρεθήκανε σ’ αυτό το μέρος; Και αμέσως θυμόμουνα αυτά που η μητέρα μου και η γιαγιά μου μού έλεγαν σαν παραμυθάκι, πως ο Θεός έκτισε όλα τα πράγματα που υπάρχουν στη γη και ότι πρέπει να παρακαλάμε πάντοτε τον Θεό, να μας δίνει δύναμη, θέληση και υπομονή».

Το άλλο παιδί που άκουγε όλα αυτά είπε: «Αυτό που λες, φίλε μου, πρώτη φορά το ακούω. Δεν ξέρω τον Θεό, δεν ξέρω την προσευχή. Διότι δεν μου το είπε κανείς, ούτε η μητέρα μου ούτε η γιαγιά μου πως υπάρχει Θεός. Μου μίλησαν για διάφορα άλλα πράγματα που τα έβλεπα στο δρόμο, αλλά δεν ήξευρα ποιος τα δημιούργησε. Δεν μου είπαν ότι ο Θεός έπλασε εμένα και όλον τον κόσμο».

Και το καημένο το παιδί τόσο πειράχθηκε που άρχισε να λέη: «Γιατί, μητέρα, δεν μου είπες πως υπάρχει Θεός; Γιατί, γιαγιά, δεύτερή μου μάνα, δεν άνοιξες το στόμα σου να με οδηγήσης στον Θεό; Μόνον με άφησες παραπονεμένο και δυστυχισμένο να μην τον γνωρίσω; Και τώρα που βρήκα μπροστά μου αυτό το ποτάμι δεν γνωρίζω τι να πω; Εσύ, φίλε μου, γνωρίζεις τον Θεό και εδιδάχθης από τους γονείς σου. Πες μου και μένα αυτά που σου εδίδαξαν. Έλα να καθήσουμε στην όχθη του ποταμού να μου τα διηγηθής, να γίνω και εγώ σαν και σένα».

Πράγματι, τα δύο παιδιά εκάθησαν στην όχθη του ποταμού και διηγήθηκε το ένα στο άλλο, ό,τι του δίδαξε η γιαγιά του και εκείνο που δεν ήξερε τον Θεόν λέγει. «Σήκω επάνω, φίλε μου, να κάνουμε τον σταυρό μας και να φωνάξωμε: Θεέ μου, Θεέ μου, στέρεψε το ποτάμι να περάσωμε από το άλλο μέρος».

Και πράγματι, εκείνην την στιγμή που το είπαν αυτό, το ποτάμι ξεράθηκε, άνοιξε δρόμος και πέρασαν τα παιδιά και αμέσως ξανάρχισε να τρέχη με την γοργή του ορμή. Τα παιδιά άρχισαν πάλι να περπατούν. Ξαφνικά, βλέπουν μπροστά τους ένα μικρό σπιτάκι και πάνω στην στέγη έναν ωραίο Σταυρό με τον Χριστό εσταυρωμένον.

«Τι είναι αυτό;», ρώτησε το παιδί που δεν εγνώριζε τον Θεόν. «Ο Σταυρός», είπε το άλλο. «Και γιατί έχει επάνω αυτόν τον άνθρωπο;», ξαναρώτησε το πρώτο. «Ποιος είναι αυτός;» «Αυτός είναι ο Θεός. Σ’ αυτόν πρέπει να πιστεύωμεν», είπε το άλλο και τα δυο μαζί έσκυψαν και προσκύνησαν.

Τέκνα μου, εάν δεν υπήρχε η Γέννησις, η Σταύρωσις και η Ανάστασις του Χριστού, δεν θα υπήρχαμε εμείς οι χριστιανοί.

Γι’ αυτό, η πρώτη ανάγκη της μητέρας και του πατέρα είναι, να διδάξουν από την βρεφικήν ηλικίαν στα παιδιά, την Γέννησι, την Σταύρωσι και την Ανάστασι του Χριστού.

Όταν γνωρίση το παιδί αυτά τα τρία, δεν φοβάται τους ανθρώπους, το ποτάμι, τα ζώα, τα φυτά. Διότι υπάρχουν και φυτά που τα φοβάται, όπως τα αγκάθια, που δεν μπορείς να τα περάσης.

Πού πας, ώ τέκνον του Θεού, ποιον δρόμον θα βαδίσης;

Κοίταξε να βαδίσης τον δρόμον της υπομονής και της αγάπης, που δεν έχει αγκάθια ούτε ποταμούς. Έχει μικρή δίνη μα η προσευχή τρέχει και ενθαρρύνει.

Σπείρε τον σπόρον, γεωργέ, μ’ αγάπη στην ψυχήν σου, και παρακάλα τον Θεόν να δώση την ευχήν του.

 

sxedio did 59 sel95

 

 

 

Όταν διδαχθή ο άνθρωπος από μικρός, θεμελιώνεται η αγάπη στα έγκατα της ψυχής του και βαδίζει καλώς και ποτέ δεν φοβάται την παγίδα του εχθρού. Δεν επιτρέπεται οι καταρτισταί των γραμμάτων, που αναλαμβάνουν την αθώαν αυτήν χριστιανικήν ύπαρξιν, να την οδηγήσουν εις την ειδωλολατρείαν, εις το παίγνιον του Πονηρού, αλλά με αγάπη και χριστιανικήν αφοσίωσιν, να φυτέψουν στο άνθος αυτό την αγάπη του Χριστού στην ψυχήν του και τους λόγους του Κυρίου, που πηγάζουν από τον κορμόν του Ευαγγελίου και από την διδασκαλίαν του Αποστόλου Παύλου, που είναι η κορυφή, η αστείρευτος αγάπη των χριστιανών. Προσοχή λοιπόν στους διδασκάλους, διότι το μικρόν δέντρον, όταν το κτυπήση η αξίνη, μαραίνεται και δεν αναπτύσσεται κανονικά. Και τον μικρόν άνθρωπον από την βρεφικήν του ηλικία, αν τον κτυπήση η διδασκαλία η αντίχριστη και σατανική, σκλαβώνει αναγκαστικά την ψυχήν του, την αναστατώνει και την ζυμώνει με την αμαρτίαν και δεν ημπορεί να καθαρίση η σκέψις του να πλησιάση την χριστιανικήν μόρφωσιν.

Όταν ο άνθρωπος από μικρός χριστιανικά καλλιεργηθή, θα αισθάνεται και θα φοβάται την αμαρτία και θα την ξεχωρίζει από την καλή πράξι και θα υπάρχη μέσα του η πραγματική πίστις και η αγάπη προς τον Θεόν και θα ωφελεί την αθάνατον ψυχήν του.

Η καλή πράξις ξεχωρίζει. Όταν κόψης ένα άνθος και το προσφέρεις σε κάποιον διά να τον ευχαριστήσης, αισθάνεσαι μέσα σου μίαν ανέκφραστον χαράν.

Ας προσέχη πολύ η μητέρα, να μην αφήνη το παιδί άνευ της στοργικής διδασκαλίας του Χριστού, διά να σώση την ψυχήν του. Αμήν.

 

 

Είναι ανάγκη τα αδέλφια μας να διδάσκονται τον λόγον του Θεού

 

didaskaliaTeknwn7

 

Βιβλίο «Διδαχαί», σελ. 123-125

 

Οι γονείς να προσέχουν τα τέκνα των. Πρέπει να έχουν μέσα στην σκέψιν των, μήπως τα τέκνα των με την κοσμικήν εμφάνισιν αφήνουν την σκέψιν των να πλανάται εις την αμαρτίαν, χωρίς να σκέπτωνται την αιώνιον χαράν της αθανάτου ψυχής. Είναι ανάγκη λοιπόν να διδάσκωνται τα αδέλφια μας τον λόγον του Θεού. Ο Απόστολος Παύλος εδίδασκε τον λόγον του Θεού και με αυτόν τον τρόπον ηνόησαν οι ξένοι λαοί και επίστευσαν εις τον Κύριον. Ήταν δυνατός εις τον λόγον ο Απόστολος Παύλος, ήτο φωτισμένος με το πνεύμα το Άγιον και βροντοφωνούσε εις την διδασκαλίαν του, νουθετούσε, εκαυτηρίαζε και επλημμύριζεν η καρδιά του από αγάπην, χαράν, ταπείνωσιν και υπομονήν.

Αυτά τα λόγια δεν πήγαν χαμένα.

Μήπως πάει χαμένος ο κόκκος του σιταριού όταν μένει κατά τους ατελείωτους χειμώνας μέσα στη γη; Βρίσκεται σκεπασμένος κάτω από το χιόνι και δεν παθαίνει τίποτε, ώσπου να θερμανθή και να φυτρώση. Δια τούτο πρέπει να έχωμεν ζυμωμένη την αγάπην και την υπομονήν με πίστιν θερμή μέσα μας, διά να ξεφυτρώση το σιτάρι και να δώση τον καρπόν του.

Όπως χωρίς το σιτάρι ο άνθρωπος δεν ημπορεί να ζήση, έτσι και δίχως την πίστιν και την αγάπην προς τον Θεόν ο άνθρωπος δεν ημπορεί πνευματικά να ευδοκιμήση.

Μη φροντίζετε μόνον διά τα υλικά αγαθά.

Μη φροντίζετε μόνον διά την ευπρέπειαν στην πρόχειρον ζωήν σας.

Μη φροντίζετε μόνον διά την καλλιέργειαν της παρούσης ζωής.

Φροντίζετε μόνον να υπερπηδάτε την κάθε θλίψιν, που ο καθείς λαμβάνει χωρίς να γνωρίζη το διατί.

Φροντίζετε μόνον να μην περνά η κάθε ημέρα χωρίς να ελέγχετε τι καλόν επράξατε διά την αναγέννησιν της ψυχής.

Μη φροντίζετε μόνον πώς θα εμφανισθήτε ενώπιον του κοινού διά να σας θαυμάσουν.

Μη φροντίζετε μόνον διά την παρουσίαν σας ενώπιον των ανωτέρων σας.

Μη φροντίζετε μόνον διά την προετοιμασίαν σας διά το καθετί που σας ελκύει εις την πρόχειρον ζωήν, διότι ήρθαμε διά να ζήσωμεν με αγάπην προς τον συνάνθρωπόν μας, να τον περιθάλψωμεν εν ώρα λύπης και συμφοράς. Ο Κύριος απέθανε διά του σταυρικού θανάτου και υπέμεινε τις μαστιγώσεις των απίστων. Πρέπει και ημείς να υποφέρωμεν διά την αγάπην Του προς ημάς και να γινώμεθα συμπαραστάτες εις τους πάσχοντας, που στερούνται πνευματικώς και σωματικώς. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού, διά να γνωρίσωμεν την δύναμίν του και να είμεθα μετριόφρονες και ολιγαρκείς.

Μη μένετε λοιπόν αδρανείς και μη νομίζετε ότι είσθε εις θέσιν να ζήσετε ζωήν ενάρετον, άνευ της παρουσίας του Ουρανίου Πατρός.

 

 

Χριστιανική καθοδήγησις

 

didaskaliaTeknwn

 

Βιβλίο «Διδαχαί», σελ. 96-97

Εγράφη μέσα στο αυτοκίνητο,

επιστρέφοντας από το προσκύνημά μας

στον Ταξιάρχη του Μανταμάδου, έχοντας

μαζί μας την πεντάχρονη εγγονούλα μας:

 

Των ανθρώπων, των φυτών, των ζώων, των πάντων και του πιο μικρού πράγματος που βρίσκεται στη γη, πατήρ είναι ο Θεός. Και το πετραδάκι και το φύλλο και το μικροσκοπικό έμβρυο στη γη, έχουν Εκείνον Πατέρα. Εις τους ουρανούς δεν υπάρχουν όσα εις την γην παρά μόνον άϋλα. Και ο Παράδεισος είναι άϋλος. Εάν ο Χριστός, όταν εδίδασκεν, ωμιλούσε με αυθάδη γλώσσαν, δεν θα ήτο υιός Θεού και κανείς, ήτο φυσικόν, δεν θα τον επίστευε και δεν θα τον ακολουθούσε. Ο Χριστός, όταν ήθελε να γίνει νοητός εις τα πλήθη, τα καλούσε και άρχιζε με γλυκειά γλώσσα, με γλυκειά και ήρεμη ματιά και τους μιλούσε με παραβολές. Γι’ αυτό πρέπει οι άνθρωποι στη γη να μιμούνται την διδασκαλίαν του Χριστού.

Όταν ένα μικρό παιδί βάζει τα χεράκια του σε ένα ακάθαρτο δοχείο και ο μεγαλύτερος που είναι κοντά του το μαλλώνει με αυθάδη τρόπον και απρεπή λόγια, τότε το κάνει να πονέση και όχι να αισθανθή αυτό που του λέει. Εάν όμως προσπαθήσης με τον γλυκό τρόπο και του εξηγήσης, πόσο κακό είναι αυτό για την υγείαν του, διότι μέσα στο ακάθαρτο νερό υπάρχουν πράγματα που το αρρωσταίνουν, τότε το παιδί θα σε κοιτάξη και δεν θα συνεχίση τον ρυθμόν του.

Εάν αισχρολογεί και το επαναλαμβάνεις και αισθάνεσαι αγαλλίασι, δεν είναι τρόπος αυτός χριστιανικής διδασκαλίας. Οφείλουν οι γονείς και όλοι οι γύρω, να καθοδηγούν το παιδί ορθά, διότι εάν το αφήνουν εκκρεμές, δεν θα ευημερήση εις την ζωήν και βλέπομεν εις τα χρόνια της ζωής των ανθρώπων, να γίνωνται οι άνθρωποι κακοί, μοχθηροί, κλέφτες, φονείς και πάσης φύσεως κακούργοι. Από πού προέρχονται όλα αυτά; Διότι δεν υπάρχει χριστιανική διδασκαλία και σοβαρή καθοδήγησις. Καθοδήγησις σοβαρή είναι του χριστιανικού περιβάλλοντος.

Και ας έρθωμεν εις τους μεγαλυτέρους, οι οποίοι έχουν γνώσεις ποικίλες, κοινωνικές, θρησκευτικές, αλλά δεν μπορούν να μεταδώσουν αυτό που αισθάνονται, διότι ομιλούν χωρίς ηρεμίαν και παραβολήν. Ο ήρεμος τρόπος είναι ο ίδιος ο Χριστός και φροντίσετε εγκαίρως να αποβάλετε την αυθάδειαν. Η παρατήρησις σε κάποιον που δεν κάνει κάτι ορθόν, πρέπει να γίνεται με καλόν τρόπον και κατά καιρούς, διά να συστέλλεται ο άνθρωπος. Πρέπει να μην τον συνερίζεσαι, αλλά να τον αγαπάς σαν τον εαυτόν σου. Αλλά για να αγαπάς τον συνάνθρωπόν σου σαν τον εαυτόν σου, πρέπει να αισθάνεσαι ότι αυτός που του κάνεις την παρατήρηση, είσαι συ ο ίδιος. Τότε μόνον τον αγαπάς.

Αυτή είναι η παράδοσις σε μας του Χριστού και όταν το μιμούμεθα, τότε μόνον θα οδηγηθούμε εις τον δρόμον πού είναι πλουτισμένος με θεϊκήν ανταύγειαν.

 

sxedio did 60 sel97

 

 

 

 

Είναι λάθος που λένε: Είμαι εις την εκκλησίαν του Χριστού, και ξέγραψα τους γονείς

 

denKsexnwTousGoneis

 

βιβλίο «Διδαχαί», σελ. 156-157

 

Συζητούσαμε με κάποια χριστιανή και αναφερθήκαμε στο κομμάτι εκείνο, που λέει, ότι

οι μαθηταί του Χριστού παράτησαν τα πλοία τους και τα δίχτυα και τους γονείς τους

και τον ακολούθησαν. Εκείνη την στιγμή υπαγόρευσεν η αγία φωνή τα κάτωθι:

 «Τον ακολούθησαν, αλλά η ψυχή τους δεν έπαψε να αισθάνεται τον πατέρα και την μητέρα και την αγάπη προς αυτούς. Άλλο η άρνησις κι άλλο να ακολουθήσης τον Χριστόν, που είναι ο Σωτήρ του κόσμου. Ο Κύριος δεν τους είπε να απαρνηθούν τους γονείς τους. Φυσικά, δεν μπορούσαν πια να ακολουθούν τον δρόμον και τας οδηγίας των γονέων των διότι ευρέθη εις τον δρόμον της ζωής των ο ίδιος ο Θεός, που τους έδωσε την ζωήν, τα πάντα. Αλλά, εάν αφήσης τον πατέρα σου και την μητέρα σου, θα σε εγκαταλείψη ο Θεός. Είναι λάθος που λένε: Είμαι εις την εκκλησίαν του Θεού, του Χριστού, και ξέγραψα τους γονείς.

Η καλόγρια φυσικά δεν μένει πια στο σπίτι των γονέων της, αλλά όχι και να μην μιλάς στους γονείς σου. Είναι σφάλμα αδιόρθωτον.

Αγαπώ τον Χριστόν, αλλά δεν θα αρνηθώ τους γονείς μου.

Υπάρχει πουθενά γραμμένο αυτό; Εάν το έλεγε αυτό ο Κύριος, δεν θα ελέγετο Θεός. Ο Θεός είπεν:

Ευχαί γονέων στηρίζουσι θεμέλια οίκων.”

Βέβαια, ανωτέρα είναι η αγάπη προς τον Θεόν, αλλά μπορείς να αφοσιώνεσαι εις Εκείνον, χωρίς να παύσης να αισθάνεσαι την αγάπην των γονέων.

Ο Θεός έκανε πρόσκλησιν αλλά όχι αφαίρεσιν.

Διά να σωθή ο άνθρωπος, πρέπει να έχει πραγματικήν πίστιν και αγάπην. Στο μοναστήρι δεν σώζονται όλοι.»

 

 

Ο καθοδηγών τους άλλους πρέπει πρώτα

να ελέγχει τον εαυτόν του

 

paidagwgos

 

Βιβλίο «Διδαχαί», σελ. 104-105

Εγράφη όταν δύο δασκάλες, καλές Χριστιανές,

είχαν έρθει στο σπίτι μου.

 

Διά να αποφύγει κάθε άνθρωπος την ροήν της κατακρίσεως και προπαντός όταν βρίσκεται εις την χριστιανικής διαπαιδαγώγησιν των παίδων, πρέπει πρώτα να εξετάση την σκέψιν του. Να κατατάξη αυτήν εις την προσταγήν του Κυρίου. Διά να είναι άξιος θαυμασμού, πρέπει διά της ταπεινώσεως να οδηγή τις παιδικές ψυχές προς ωφέλιμον παιδαγώγησιν, διά την μόρφωσιν του εσωτερικού τους κόσμου.

Η διαπαιδαγώγησις είναι το θείον εμβατήριον που πρέπει να σημαίνη ταπεινά και να δίνη την σωστήν πορείαν διά την σταδιοδρομίαν των νέων, ώστε να ωριμάση η σκέψις των μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης. Με αυτά τα εφόδια, τα ριζικά, αποφεύγει ο παιδαγωγός την ανθρωπίνην κατάκρισιν, η οποία βλάπτει και γίνεται αιτία μιας κακής συμπεριφοράς.

Διά να αποφεύγη κανείς την κατάκρισιν, πρέπει να εξετάζη την σκέψιν του, να την ελέγχη, ώστε να είναι πάντα ικανός προς τον ορθόν δρόμον. Να είναι ένα μόριο φωτεινό του Κυρίου, που εκείνος εδημιούργησε, διά την ψυχικήν ωφέλειαν των τέκνων του.

Ποτέ μη θελήσετε, χωρίς να εξετάσετε την σκέψιν σας, εάν είναι καλή και πλήρης αρμονίας προς δόξαν Θεού, να επιβληθήτε και να γίνετε εις τον άλλον παιδαγωγός.

 

ΒΛΕΠΕ ΚΑΙ:

- Η ζωή του ανθρώπου: «Οπές και κουφάλες» (πρέπει να νουθετείται το παιδί από πολύ ενωρίς)

- Η ζωή του ανθρώπου: «Το σφάλμα είναι πολύ χειρότερο από το λάθος» (Για να μπορείς, άνθρωπε, να ομιλείς σωστά και να νουθετείς)