«Το πρωί ανοίξαμε τη γάζα για να βάλουμε το φάρμακο πριν φύγουμε για το χειρουργείο. Και τότε παγώσαμε: το δάχτυλο δεν είχε ούτε ίχνος πληγής.»

«Το πρωί ανοίξαμε τη γάζα για να βάλουμε το φάρμακο πριν φύγουμε για το χειρουργείο. Και τότε παγώσαμε: το δάχτυλο δεν είχε ούτε ίχνος πληγής. Ήταν υγιές, καθαρό, λες και ποτέ δεν είχε βασανιστεί»

Προσωπική μαρτυρία θαύματος

Η Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη

Προς τον Ηγούμενο Ιεράς Μονής Αγίου Ραφαήλ Άνω Σούλι,

Αξιότιμε Ηγούμενε,

Με μεγάλη ευγνωμοσύνη σας γράφω για να μοιραστώ ένα θαύμα που αξιωθήκαμε να ζήσουμε από τους Αγίους μας.

Ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν ήμουν μαθήτρια στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, στην Κωνσταντινούπολη. Συχνά πηγαίναμε στο Πατριαρχείο για να ανάψουμε ένα κερί και να ζητήσουμε τη βοήθεια της Παναγίας μας.

Σε μία από αυτές τις επισκέψεις συναντηθήκαμε με κάποιες μοναχές, οι οποίες μας χάρισαν το βιβλίο των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης.

Το απόγευμα, όταν γύρισα στο σπίτι, έδωσα το βιβλίο στη μητέρα μου. Εκείνη το διάβασε και ρώτησε έναν οικογενειακό μας φίλο αν το είχε διαβάσει κι εκείνος, καθώς του το είχε δώσει η κόρη του. Να σημειώσω πως αυτός ο κύριος, άνθρωπος πολύ πιστός όπως και η μητέρα μου, της απάντησε: «Μην δίνεις σημασία σε αυτά, Δέσποινα. Είναι δημιούργημα των μοναχών για να στηρίξουν το μοναστήρι τους».

Εκείνη την περίοδο εγώ ταλαιπωριόμουν με ένα δερματικό πρόβλημα στον αντίχειρά μου, στο εσωτερικό του. Οι γονείς μου με πήγαιναν μήνες σε διάφορους δερματολόγους, αλλά το πρόβλημα παρέμενε και οι πληγές χειροτέρευαν ώσπου ένας γιατρός είχε πει πως η μόνη λύση ήταν το χειρουργείο.

Την παραμονή της επέμβασης, πριν κοιμηθώ, κάναμε την τελευταία περιποίηση: βάλαμε το Betadine, την κρέμα και κλείσαμε την πληγή με γάζα. Η μητέρα μου, όπως κάθε βράδυ, με σταύρωσε πριν κοιμηθώ· αυτή τη φορά μάλιστα και με το βιβλίο των Αγίων. Το πρωί ανοίξαμε τη γάζα για να βάλουμε το φάρμακο πριν φύγουμε για το χειρουργείο. Και τότε παγώσαμε: το δάχτυλο δεν είχε ούτε ίχνος πληγής. Ήταν υγιές, καθαρό, λες και ποτέ δεν είχε βασανιστεί. Η γάζα, άθικτη. Η μητέρα μου ομολόγησε πως το βράδυ, στην προσευχή της, είπε: «Άγιε μου, ξέρεις ότι μπήκε μια αμφιβολία μέσα μου. Είσαι αληθινός; Δώσε μου ένα σημάδι για να καθαρίσει η σκέψη μου».

Και ο Άγιος αποκρίθηκε με τρόπο θαυμαστό: γιατρεύοντας το δάχτυλό μου. Από εκείνη την ημέρα, η μητέρα μου κι εγώ δοξάζουμε τους Αγίους μας σε κάθε στιγμή της ζωής μας. Με ευγνωμοσύνη, η μητέρα μου πρόσφερε μια εικόνα τους στον ιερό ναό του Προφήτη Ηλία, στο Σκουτάρι, στη Χαλκηδόνα, στην Ασιατική πλευρά της Πόλης, ώστε να τους γνωρίσουν και να τους προσκυνούν και οι λιγοστοί πιστοί της ενορίας μας.

Επικαλούμαστε συχνά τους Αγίους μας και αισθανόμαστε την παρουσία Τους σε κάθε μας δυσκολία. Δοξασμένο το όνομά Τους.

Με σεβασμό,

Αναστασία Ο.

19/8/25